baran

خدايا کفر نمي گويم

پريشانم

چه مي خواهي تو از جانم؟

مرا بي آنکه خود خواهم اسير زندگي کردي

خداوندا تو مسئولي

خداوندا تو ميداني

که انسان بودن و ماندن در اين دنيا چه دشوار است!

چه رنجي مي کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

(دکتر علي شريعتي)

تـا شقـایق هست زنـدگـی بایـد کــرد …

خـبـری از دل پـر درد گــل یـاس نـداشــت.

بایـد اینـطـور نـوشــت :

هر گلـی هسـت …

چــه شـقــا یــق چــه گــل پـیـچــک و یــاس

تــا نیــایــدمهدی

زنـدگـی دشـــوار اســـت.
————————————-

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی…………چه بغضها که در گلو رسوب شد نیامدی

خلیل آتشین سخن ؛ تبر به دوش بت شکن…………..خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم نه؛ ولی…………………………..برای عده ای چه خوب شد نیامدی

تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام…………………..دوباره صبح؛ ظهر ؛ نه غروب شد نیامدی

واي ، باران
باران
شيشه پنجره را باران شست
از دل من اما ،
چه کسي نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربي رنگ ،
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ.
مي پرد مرغ نگاهم تا دور
واي ، باران ،
باران ،
پر مرغان نگاهم را شست .
خواب روياي فراموشي هاست!
خواب را در يابم
که در آن دولت خاموشي هاست.
من شکوفايي گلهاي اميدم را در رويا ها مي بينم ،
و ندايي که به من مي گويد :
" گر چه شب تاريک است
دل قوي دار ،
سحر نزديک است"